چگونه مشخصات مش بر مقاومت در برابر خوردگی پارچه مش فیبر شیشه ای تأثیر می گذارد

اندازه‌های توری کوچک‌تر-مانند 3mm×3mm (8 mesh) یا 2.85mm×2.85mm (9 mesh)-ساختار پارچه متراکم‌تری ایجاد می‌کنند. در طول تولید، کاهش فاصله بین الیاف مجاور به پوشش ضد امولسیون پلیمری اجازه می‌دهد تا به طور یکنواخت به هر رشته مش الیاف شیشه بچسبد. این پوشش ثابت یک مانع پیوسته در برابر عوامل خورنده ایجاد می کند و به طور موثر از نفوذ آنها به الیاف زیرین جلوگیری می کند.

در مقابل، اندازه های مش بزرگتر (مثلاً 5 میلی متر × 5 میلی متر (5 مش)) دارای شکاف گسترده تری بین الیاف هستند. در حالی که رشته های منفرد روکش شده باقی می مانند، افزایش فاصله باعث کاهش حفاظت از همپوشانی بین الیاف مجاور می شود. در محیط‌های خشن، مواد خورنده می‌توانند راحت‌تر به این شکاف‌ها نفوذ کنند و خطر خوردگی موضعی روی سطوح الیاف را افزایش دهند-به‌ویژه در نقاطی که ممکن است پوشش در حین نصب نازک‌تر یا آسیب ببیند.

مش های مربعی (مثلا مش 20×20) توزیع یکنواخت تنش را در سراسر پارچه فراهم می کند و به حفظ یکپارچگی پوشش پلیمری کمک می کند. هنگامی که در معرض نیروهای خارجی قرار می گیرد-مانند انبساط حرارتی یا حرکت ساختاری{6}}این توزیع تنش یکنواخت احتمال ترک خوردگی یا پوسته شدن پوشش را به حداقل می رساند. مش های مربعی با حفظ سد محافظ، مقاومت درازمدت در برابر خوردگی را تضمین می کنند.

از سوی دیگر، مش های مستطیلی (به عنوان مثال، مش 20×10) برای کنترل تنش ناهموار در جهات مختلف طراحی شده اند، اما ساختار نامتقارن آنها می تواند منجر به تمرکز تنش موضعی شود. با گذشت زمان، تنش مکرر در مناطق خاص ممکن است باعث نازک شدن یا ترک خوردن پوشش شود و آسیب‌پذیری‌هایی را ایجاد کند که در آن خوردگی شروع شود. این اثر به ویژه در کاربردهایی با تنش مکانیکی مکرر قابل توجه است.

در کاربردهای مبتنی بر سیمان{0}}مقاومت قلیایی برای مقاومت کلی در برابر خوردگی حیاتی است. مواد مش فیبر شیشه ای ذاتاً مستعد حمله قلیایی هستند، اما پوشش پلیمری به عنوان یک سپر محافظ عمل می کند. مش های متراکم با اندازه های کوچکتر تعداد الیاف بیشتری در واحد سطح دارند و در نتیجه مواد پوشش بیشتری در همان فضا ایجاد می شود. این افزایش حجم پوشش با ایجاد یک سد قوی تر در برابر یون های قلیایی، مقاومت کلی قلیایی را افزایش می دهد.

برعکس، مش‌های بزرگ‌تر و کم‌تراکم حاوی الیاف کمتری در واحد سطح هستند که منجر به کاهش کل مواد پوششی می‌شود. در حالی که الیاف منفرد روکش شده باقی می‌مانند، چگالی پایین‌تر محافظت «زائد» کمتری را در صورت آسیب رساندن به پوشش ارائه می‌کند. در محیط های بسیار قلیایی، این می تواند تخریب الیاف شیشه را در مناطق در معرض تسریع کند.

برای پروژه‌هایی که مقاومت در برابر خوردگی را در اولویت قرار می‌دهند-مانند ساختمان‌های ساحلی در معرض اسپری نمک یا تأسیسات صنعتی با دود شیمیایی-معمولاً اندازه‌های توری کوچک‌تر توصیه می‌شود. ساختار متراکم و توزیع یکنواخت پوشش آنها محافظت عالی در برابر عوامل خورنده را فراهم می کند. به عنوان مثال، گزینه های مش فیبر شیشه ای 3mm×3mm (8 mesh) یا 2.85mm×2.85mm (9 mesh) اغلب برای چنین کاربردهایی انتخاب می شوند.

در محیط‌های کمتر تهاجمی-مثل دیوارهای داخلی با حداقل رطوبت-شبکه‌های بزرگ‌تر همچنان می‌توانند مقاومت در برابر خوردگی کافی داشته باشند، زیرا خطر قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض مواد خورنده کمتر است. در این موارد، عواملی مانند هزینه و سهولت نصب ممکن است بر کاهش جزئی حفاظت در برابر خوردگی اولویت داشته باشند.

در حالی که مشخصات مش به طور مستقیم مقاومت در برابر خوردگی را تعیین نمی کندمش فیبر شیشه ایپارچه، آنها به طور قابل توجهی بر اثربخشی پوشش محافظ تأثیر می گذارند. مش‌های کوچک‌تر و متراکم‌تر با شکل‌های مربعی معمولاً با اطمینان از توزیع یکنواخت پوشش، کاهش استرس{1}} آسیب پوشش مرتبط، و بهبود مقاومت قلیایی در کاربردهای حیاتی، مقاومت در برابر خوردگی را افزایش می‌دهند.