مش پارچه فایبرگلاس: اتصالات مواد مختلف - مدیریت حرکت دیفرانسیل

هنگامی که دو ماده با ضرایب انبساط حرارتی متفاوت به هم متصل می شوند، تحت تغییرات دما با سرعت های متفاوتی منبسط و منقبض می شوند. برای مثال، یک ستون بتنی و یک دیوار بنایی، واکنش های حرارتی متفاوتی دارند. تحت قرار گرفتن در معرض خورشید یا تغییر دمای فصلی، یکی بیشتر از دیگری حرکت می کند. نتیجه این است که استرس دقیقاً در سطح مشترک آنها متمرکز می شود.

تحقیقات تایید می کند که دیوارهای ساخته شده از مواد مختلف تفاوت های قابل توجهی در ویژگی های انبساط حرارتی و تنش سازه ای دارند. استفاده طولانی مدت می‌تواند به راحتی باعث جدا شدن دیوارها در محل اتصالات شود و شکاف‌هایی در سطح دیوار ایجاد کند. در محیط های مرطوب، این می تواند منجر به نشت آب و جدا شدن پوشش ها شود.

دیوارهای بدون بار- متصل به قاب های سازه ای اولیه به ویژه آسیب پذیر هستند. در طول فعالیت لرزه ای یا حتی تغییر شکل الاستیک جزئی، سطح مشترک بین مواد مختلف به یک نقطه ضعف طبیعی تبدیل می شود که در آن ترک ها شروع می شوند.

هدف جلوگیری از حرکتی نیست-که غیرممکن است-بلکه تطبیق و توزیع آن به گونه‌ای است که تنش‌ها در شکاف‌های قابل مشاهده قرار نگیرند.

اصل اول: یک پل تقویت کننده پیوسته ایجاد کنید. هنگامی که مش فایبر گلاس در سراسر محل اتصال مواد جاسازی می شود، به عنوان یک لایه{1}} توزیع تنش عمل می کند. تنش هایی که در غیر این صورت در سطح مشترک صلب متمرکز می شوند در منطقه وسیع تری پخش می شوند. مطالعات روی اتصالات تقویت‌شده با مش الیافی{4} بهبود قابل توجهی در مقاومت در برابر ترک نشان داده است-بارهای ترک اولیه را می‌توان بیش از 100 درصد در مقایسه با اتصالات تقویت‌نشده افزایش داد.

اصل دوم: اجازه حرکت با حفظ یکپارچگی را بدهید. لایه رندر مش{1}}تقویت شده دارای انعطاف پذیری کافی برای انجام حرکات دیفرانسیل جزئی بدون ترک است. رشته های مش پل ارتباطی، حفظ تداوم حتی با جابجایی مواد زیرین.

اصل سوم: از جاسازی مناسب اطمینان حاصل کنید. توری باید به طور کامل در رندر محصور شود، در یک سوم بیرونی ضخامت قرار گیرد، با حداقل 100 میلی متر در هر طرف.

اتصالات ستون-به-بنا: جایی که ستون‌های بتنی با دیوارهای پرکننده بنایی برخورد می‌کنند، حرکت دیفرانسیل اجتناب‌ناپذیر است. لایه ای از مش فایبر گلاس که در سرتاسر رابط تعبیه شده است، که حداقل 200 میلی متر در هر طرف امتداد دارد، تنش ها را توزیع می کند و از ترک های گوشه مورب که معمولاً در این مکان ها ظاهر می شوند، جلوگیری می کند.

دهانه پنجره ها و درها: قاب ها متفاوت از بنایی یا بتن اطراف منبسط و منقبض می شوند. تقویت مش در اطراف دهانه ها، ادغام شده با آرماتورهای گوشه مورب، این حرکت دیفرانسیل را مدیریت می کند.

مواد روکشی مختلف: در جایی که روکش‌های بیرونی تبدیل می‌شوند-به کاشی تبدیل می‌شوند، به‌عنوان مثال-تقویت مش در ناحیه انتقال از ترک‌های جداسازی جلوگیری می‌کند.

رابط‌های ساختاری-تا-ناسازه‌ای: در جایی که پارتیشن‌های سبک وزن با عناصر ساختاری برخورد می‌کنند، تقویت مش تفاوت‌های انعطاف‌پذیری ذاتی را در خود جای می‌دهد.

هنگامی که حرکت دیفرانسیل مدیریت نمی شود، عواقب آن قابل پیش بینی است: ترک های مویی در اتصالات مواد ظاهر می شوند و به تدریج در طول زمان گشاد می شوند. رطوبت نفوذ می کند و منجر به لکه های داخلی و مشکلات احتمالی قالب می شود. در شرایط یخ-ذوب، ورود آب باعث تسریع آسیب می شود. کیفیت زیبایی ساختمان بدتر می شود و بازسازی گران قیمت ضروری می شود.

اتصالات مواد مختلف در ساخت و ساز ساختمان اجتناب ناپذیر است. انتخاب این نیست که آیا آنها را داشته باشید، بلکه نحوه مدیریت آنهاست. با استفاده از آرماتورهای مهندسی شده درست-مش فایبر گلاسبه صورت استراتژیک در میان این واسط‌های حیاتی قرار می‌گیرند-نقاط ضعیف بالقوه را به مناطق انتقال قابل مدیریت تبدیل می‌کنند که حرکت را بدون شکست قابل مشاهده در خود جای می‌دهند. برای تیم های پروژه، این به معنای شناسایی هر اتصال مواد در طراحی، مشخص کردن تقویت شبکه مناسب و اطمینان از نصب مناسب در طول ساخت و ساز است. دوام بلند مدت ساختمان به این جزئیات به ظاهر کوچک بستگی دارد.