چهار قید بقا در صنعت پارچه مش فیبر شیشه ای

تنها یک نوسان در قیمت مواد خام و تلاش ما در کل سال می تواند از بین برود. این شایع ترین نوحه در بین متصدیان صنعت است.

هزینه های مواد خام بخش قابل توجهی از هزینه کل محصول را تشکیل می دهد، به طوری که قیمت نخ الیاف شیشه عمیقاً با قیمت انرژی بین المللی مرتبط است. نوسانات در بازار انرژی به سرعت به مرحله تولید نخ الیاف شیشه منتقل می شود و فشار زیادی را بر شرکت های پارچه مش وارد می کند.

همزمان، سرمایه‌گذاری‌های حفاظت از محیط‌زیست همچنان افزایش می‌یابد، با قیمت‌های مواد اولیه پوشش{0} سازگار با محیط‌زیست جدید به‌طور قابل‌توجهی بالاتر از انواع سنتی. هزینه نیروی کار نیز سال به سال در حال افزایش است. تحت فشارهای متعدد، حاشیه سود شرکت ها به طور مداوم فشرده می شود و محیط بقا به طور فزاینده ای شدیدتر می شود.

با ورود به بازارهای مصالح ساختمانی، مشخصات معمولی محصولات پارچه مش تقریبا "در همه فروشگاه ها یکسان است." این صنعت اغلب به شوخی می گوید: "به غیر از برچسب های برند، محصولات ما تقریباً مشابه هستند."

اکثریت قریب به اتفاق تولیدکنندگان در بخش محصولات متعارف متمرکز هستند. برای رقابت بر سر فضای محدود بازار، شرکت ها مجبور به رقابت شدید قیمت می شوند. چرخه "شما قیمت ها را پایین می آورید و من قیمت های خود را حتی بیشتر کاهش می دهم" کل صنعت را در یک دور باطل به دام انداخته است که در آن "هیچ کمترینی وجود ندارد، بلکه کمتر است."

نگران‌کننده‌تر، این رقابت همگن در حال گسترش به حوزه‌های محصول بیشتری است. برخی از صاحبان مشاغل صراحتاً اذعان می کنند: "محصولات جدید توسعه یافته به سرعت تقلید می شوند و در نهایت به مسیر قدیمی جنگ قیمت ها باز می گردند."

"با املاک و مستغلات ظهور کن، با املاک سقوط کن." این ضرب المثل بزرگترین خطر خارجی صنعت را در بر می گیرد.

صنعت ساخت و ساز اکثریت قریب به اتفاق تقاضای کل صنعت را تشکیل می دهد. وضعیت عملیاتی توسعه دهندگان املاک و مستغلات بزرگ به طور مستقیم بر تامین کنندگان بالادستی تأثیر می گذارد. در عین حال، نوسانات در چرخه های سرمایه گذاری زیرساختی، سنجش ریتم تولید را برای شرکت ها دشوار می کند.

سفارشات در نیمه اول سال سرازیر می شود، اما در نیمه دوم به طور ناگهانی دچار رکود می شوند. این ترن هوایی{1}}مانند تغییر تقاضا، شرکت‌ها را در یک دوراهی قرار می‌دهد: از گسترش تولید می‌ترسند، اما نمی‌توانند سفارشات را رد کنند. به خصوص در محیط فعلی بازار، این ریسک ساختاری بارزتر می شود.

اینطور نیست که ما نمی خواهیم نوآوری کنیم، اما هزینه نوآوری بسیار زیاد است. این یک احساس مشترک بین بسیاری از صاحبان مشاغل است.

سود محدود، تحمل سرمایه گذاری های تحقیق و توسعه را برای اکثر شرکت ها دشوار می کند. سطح کلی سرمایه گذاری نوآوری در صنعت نسبتاً پایین است و بسیار کمتر از میانگین سایر صنایع مادی است. بدون سرمایه‌گذاری در نوآوری، شرکت‌ها فقط می‌توانند به مبارزه در بازار موجود ادامه دهند-و چرخه‌ای را شکل دهند که شکستن آن دشوار است.

برخی از مدیران فنی خاطرنشان می‌کنند: "تجهیزاتی که ما استفاده می‌کنیم نسبتا قدیمی هستند، و فناوری فرآیند فاقد پیشرفت‌هایی است. این بدان معنا نیست که ما نمی‌دانیم نیاز به ارتقا داریم-ما به سادگی ظرفیت انجام این کار را نداریم."